PatrickDe Greve

Papa

Je ultieme droom is uiteindelijk toch uitgekomen. Alleen jammer genoeg nét iets te laat: een artikel over jou in Het Laatste Nieuws. En niet zomaar een artikel, je werd zelfs slachtoffer van de Facebook comments & antivaxers. Na 34 jaar Vlerick, honderden cursussen, bestuursmandaten, basketbalclubs en ongeveer half Vlaanderen kennen, was dat blijkbaar nog het laatste vinkje op je lijst. Je stond zelf nooit graag in de kijker. Iedereen zegt nu hetzelfde over jou: weinig ego, maar overal invloed, maar altijd achter de schermen. Tot HLN uiteindelijk besliste: nu zetten we Patrick toch eens goed in de krant. Timing was nooit hun sterkste kant.

Sinds je er niet meer bent, lijkt het trouwens alsof alles thuis collectief beslist heeft om er ook mee op te houden. De thuislaptop, scherm kapot. De diepvries: kapot. De terrastegels, vetplekken erop. Het dak, lekt. De vaatwas, foutcode E08. Ik begin stilaan te denken dat dit geen toeval meer is. Misschien was dit gewoon je laatste opleiding voor ons. Geen PowerPoint, geen cursus. Gewoon één duidelijke boodschap: “Cesar, ge zult het nu zelf moeten oplossen.” Jij deed namelijk nooit alleen de job die op je visitekaartje stond. Jij deed gewoon de job die gedaan moest worden. En blijkbaar hoort daar nu ook bij dat ik eindelijk zelf leer wat foutcode E08 betekent.

Een van mijn laatste momenten met jou vat je daarom eigenlijk perfect samen. We waren de zetel in Theo zijn kot in elkaar aan het steken. Jij moest relaxen. Ik zei nog: “Papa, laat maar. Ik doe het wel.” Voor een normaal mens is dat een vrij duidelijke instructie. Voor jou blijkbaar niet. Een paar minuten later had je ergens een extra schroevendraaier gevonden en zat je opnieuw mee te sleutelen. Je kon gewoon niet stilzitten. Zelfs wanneer je lichaam (en ik) zei dat je moest ontspannen, dacht jij blijkbaar nog: “Ja, maar die zetel staat nog niet in elkaar.”

Onze papa is er niet meer. Mocht iemand hier zich ooit afvragen of hij misschien Patrick De Greve is of iemand kent die op hem lijkt, dan heb ik een korte quiz voorbereid:

• Besluit je om je cursussen te verkopen in plaats van ze gratis weg te geven (nadat iemand achter je rug had gezegd dat je een vrouwengeschrift had), en financier je daar vervolgens een Golf GTD mee?

• Print je elke mail af om ze daarna zorgvuldig in mapjes te bewaren, alsof het internet elk moment kan verdwijnen?

• Heb je het huis gedweild & gestofzuigd nog vóór je zoon thuiskomt met de vroegste trein van het uitgaan?

• Slaag je erin om naast drie jobs en honderd andere bezigheden toch altijd tijd vrij te maken voor je kinderen en familie?

• Kun je van elk probleem een opportuniteit maken, en van elke opportuniteit minstens drie telefoontjes?

• Heb je de zin “dat is mijn job niet” in 50 jaar nog nooit hebt uitgesproken?

Dan is je naam Patrick De Greve

Want er was er maar één Patrick De Greve. Eén iemand die overal tegelijk leek te zijn, iedereen kende, iedereen hielp en ondertussen deed alsof dat allemaal de normaalste zaak van de wereld was. Jij zei vaak: “The show must go on.” En dat zal het ook. Alleen had ik heel graag gehad dat je nog wat langer was blijven kijken.

Lieve Patrick, Lieve PDG

Er is een liedje van Frank Boeijen dat sinds die noodlottige augustusdag een heel andere betekenis heeft gekregen. “Zeg me dat het niet zo is”

Misschien is dat wel precies wat we allemaal voelden toen Tine, jouw konijn of mamattje zoals jij haar altijd noemde, belde.

We hoopten dat je hart zich zou herstellen. Naarmate de dagen verstreken en de signalen duidelijker werden, drong langzaam tot ons door dat jij misschien niet meer bij ons zou terugkomen.

Dat hakt erin, Patrick.

Het hakt erin bij jouw mooie en warme gezin, je mama, bij onze familie, bij iedereen die van jou hield. En misschien nog wel meer omdat jij zoveel meer was dan een schoonbroer. Jij was voor ons gewoon een broer. Een lieve, zorgzame, immer helpende, schone broer die voor ons zoveel betekende. Ook voor mij, ook voor ons, de meisjes zoals jij Lieve en mij aansprak.

Waarom je mij eigenlijk altijd chef noemde, dat weet ik nog steeds niet. Ik heb me dat vaak afgevraagd. Maar het was altijd chef. En ondertussen werd ik die naam zo gewoon dat ik hem nu al mis.

En ik zal ook nooit vergeten hoe jij ons tijdens die skivakantie in 2025 het hele skigebied hebt rondgestuurd. Je had ons, de meisjes, een foto doorgestuurd van een plekje waar jij de week ervoor met Cesar en Theo tijdens jullie skitrip hadden gestaan én wij moesten die plaats vinden.

Dus gingen we zoeken. Jij zei: “Als je hem gevonden hebt, trek dan een foto op exact dezelfde plek als waar die foto genomen is en stuur hem door!”

En wij maar zoeken. Dag 1, Dag 2, …Na zes dagen hadden we volgens mij zowat iedere piste van dat hele gebied gezien. Zelfs pistes waarvan we ons achteraf afvroegen waarom we daar in godsnaam alleen naartoe waren gegaan. Op zoek naar die ene plek.

Op dag zes begon het te dagen: Verdorie, dit klopt hier niet. We hebben nu toch echt heel dat skigebied gehad? We stuurden een berichtje naar Cesar: “Kan jij ons een tip geven, we vinden die plek echt niet en willen jouw papa absoluut die foto bezorgen. We willen ons niet laten kennen”… Het bericht van Cesar was kort: AI en doelstelling bereikt😊”

Maar misschien is dat precies wat ik nu zo mooi vind aan die herinnering. Omdat het zo typisch jij was. Jij had een idee, wij gingen mee, en voor we het wisten waren we met z’n allen op avontuur.

PDG, jij was onze gids. Niet alleen op de skipiste, maar ook tijdens de vele vakantietripjes, wandelingen en uitstappen die we samen maakten. Jij nam spontaan het voortouw, vastberaden en met een natuurlijk gezag waar we allemaal op vertrouwden.

Voor mij was jij ook op professioneel vlak een groot voorbeeld. Meer dan eens dacht ik: als ik ooit een leider kan zijn zoals jij, dan mag ik trots zijn. En tegelijk dacht ik: wat zou het mooi zijn om voor iemand zoals jij te mogen werken.

Dat zijn de dingen die ik wil onthouden. Niet die ene augusdag. Niet alleen de dagen erna. Niet alleen het verdriet en het afscheid.

Maar jij

De Patrick die bij ons hoorde

De Patrick die ons liet lachen.

De Patrick die mij “chef” en ons “de meisjes” noemde.

De Patrick die met zijn kwinkslagen en grollen kleur bracht.

De Patrick die ons zonder veel woorden het gevoel gaf dat wij familie waren

De Patrick die ons zes dagen lang door een skigebied liet zoeken naar een plek die uiteindelijk niet bestond

En misschien is dat ook waarom dit zo hard aankomt. Omdat je niet zomaar iemand bent die uit ons leven verdwijnt. Jij bent iemand die er gewoon bij hoorde. En nu moeten wij verder met een plaats die niemand kan innemen. We zullen je missen op momenten waarop wij het verwachten, maar nog meer op momenten waarop we het helemaal niet verwachten. Bij een grap, een skivakantie, een foto, …

En misschien zullen we nog vaak denken: Zeg me dat het niet zo is.

Je laat een ongelooflijk grote leegte achter, Patrick.

Maar ook ongelooflijk veel mooie herinneringen. En die nemen we mee.

Voor altijd.

Lieve Patrick, rust zacht. We vergeten je nooit.

En ergens, heel misschien, staat er nu een bordje met een pijl naar die plek waar wij zes dagen naar gezocht hebben.

Je chef.